Rozdział 4

Obudziłam się o 11.00. Była sobota. Nie chciało mi się wstawać. Właściwie nie chciało mi się nic rozbić. Na samo przypomnienie wczorajszej rozmowy z Damonem, od razu, mimowolnie się uśmiechnęłam. Wstałam z łóżka i usłyszałam jakieś odgłosy z dołu. To była babcia i ktoś jeszcze. Chciałam zejść i zobaczyć kto to, ale byłam tylko w piżamie. A raczej bokserkach i koszulce Harrego. Zawsze tak spałam. Moment... ten głos, znam ten głos...
-HARYYYY!!!- wydarłam się na całe gardło, zbiegłam na dół i rzuciłam się ukochanemu na szyję.
-Cześć Em.- pocałował mnie na powitanie.
-Co ty tu robisz? Miałeś być jutro.
-Chciałem ci zrobić niespodziankę, ale skoro nie chcesz- udawał, że jest smutny.
-Oczywiście, że chce!-pocałowałam go. Uśmiechnął się. Kochałam te jego dołeczki.- Ale wieczór mam zajęty...-popatrzył na mnie pytająco.- No przychodzi koleżanka.
-Ok. Do wieczora jesteś moja- wziął mnie na ręce i zabrał do mnie do pokoju. Babcia się uśmiechnęła.

***

Dochodziła 19.00. Siedzieliśmy z Harrym u mnie w pokoju. Gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Poruszyliśmy temat rodziców. Oczywiście nie wspomniałąm nic o Damonie. Cały czas się śmiałam. Do drzwi zadzwonił dzwonek.

-Emily! Ktoś do ciebie! Ja idę do sklepu!- krzyknęła babcia. 

Zerwałam się z łóżka i zbiegłam na dół. Hazz oczywiście pobiegł za mną.

Przede mną stał, jak zwykle cały na czarno ubrany Damon, posiadacz mojej duszy i po części moich uczuć, choć uparcie nie dopuszczałam do siebie tej myśli.

-Dobry wieczór, kochanie-posłał mi najpiękniejszy ze swoich uśmiechów.

-Hej.

-Kto to?- no tak Harry. Musiał za mną schodzić na dół?!

-Eee... to jest...- nie wiedziałam w sumie co powiedzieć.

-Jestem Damon, przyjaciel Emily- przedstawił się.

-A tak, hej, Harry. Jej chłopak.- na te ostatnie słowo Damonowi coś rozbłysło w oczach, ale od razu to opanował.

-Miło mi. Idziemy? Twój chłopaczek chyba poradzi sobie bez ciebie przez 3-4 godziny?

-Tak, dam sobie radę. Emily, nie miałaś gdzieś wyjść z koleżanką?

-Harry...

-Ok. Nie gniewam się.

-To pa, ja idę.- rzuciłam i już chciałam wychodzić, ale Harry przyciągnął mnie do siebie i namiętnie pocałował. Nie tak jak zwykle, jakby nie chciał mnie zranić, delikatnie.Nie puszczał mnie przez jakieś pół minuty. Wiedziałam, że robił to na pokaz. Ach, mój kochany zazdrośnik.

Kiedy w końcu wyswobodziłam się z objęć loczka, podeszłam do "pana złego" i zamknęłam za sobą drzwi.

-Strasznie drażliwy ten Harry- stwierdził Damon.

-Byłeś nie miły...

-Przepraszam

-Ok.

Resztę drogi do lasu przeszliśmy w milczeniu. Stanęliśmy dokładnie w tym samym miejscu, w którym poprzednio się zgubiłam.

***

Po 3 h, byłam nauczona wszystkiego. Byłam nadzwyczajnie szybka i silna, zabiłam 1 osobę i pożywiłam się. W końcu zahamowałam ten głód. Damon powiedział, że mogę wyłączać swoje emocje i uczucia, co pomogło. Inaczej nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła.

-Wszystko umiesz. Idziemy- cały czas był jakiś inny, niż poprzednim razem.

-Ej...

-Co?

-Dlaczego taki jesteś?

-Jaki?

-Oschły, zimny, nie tak jak wczoraj..

-A czego ode mnie oczekujesz?- chyba się denerwował.

-Trochę radości...

-Radości?! Emily, czy ty nie rozumiesz że jestem diabłem? Nie będę się cieszył. Twoja obecność tak na mnie wpływa, co nie jest dobre! Nie będę szczęśliwy!!! Koniec. Odprowadzić cię?

-Nie dzięki, umiem chodzić.

-Wątpię. Nie trafisz.

-Dam rade.

-Jak sobie życzysz- powiedział i znikł.

Westchnęłam i ruszyłam przed siebie. Po 5minutach zadzwonił mój telefon.

-Tak?

-Emily Blake?- spytała jakaś kobieta.

-Tak...

-Dzwonię ze szpitala. Mam dla pani przykre wiadomości...- nie, wiedziałam co teraz powie. Albo chodziło o babcię, albo o..- Harry Styles nie żyje.

-Co?! Nie!, Nie, nie nie. Co się stało?

-Zginął w niewyjaśnionych okolicznościach.

-Ja...- głos mi się załamywał.- Dziękuję za informacje, Do widzenia.- wykrztusiłam i się rozłączyłam. Stanęłam, nie mogąc uwierzyć, w to co usłyszałam. Zaczęłam płakać.Stałam po środku lasu. Sama. Była noc. Powinnam wracać do domu, ale nie obchodziło mnie to. Teraz nic mnie już nie obchodziło i miałam wszystko gdzieś, całe moje życie się zawaliło. Chciałam nie żyć. Chciałam żeby ktoś mnie zabił, z resztą sama bym to teraz chętnie zrobiła. Jedynym co mnie utrzymywało przy życiu było to, że jetem nieśmiertelna...

W tej chwili pojawił się Damon. Bez słowa, po prostu podszedł do mnie i mnie przytulił. Staliśmy tak dłuższy czas, moje łzy mocno zmoczyły mu koszulę, a on tylko mnie głaskał. po chwili oderwałam się od niego,

-Ty! To ty go zabiłeś!

-Ja...Nie chciałem, to tak wyszło. Byłem zły, przepraszam, żałuję...- widać było, że mówi prawdę. Żałował. nie mogłam w to uwierzyć. najgorsza istota na świecie, żałowała, że kogoś zabiła. A robił to już nie raz.

-Ale..

-Wybacz mi, proszę...- wziął mnie za rękę.

-Nie mogę... Znaczy, wierzę że ci przykro, ale to był mój Harry. Ja go kochałam.

-Mówiłem, że przepraszam.

-Tak, ale nie może być tak, że robisz coś takiego. Że zabijasz kogoś ze złości. To nie powód!- mówiłam przez łzy.- Twoje przepraszam mi go nie odda!- byłam wściekła, choć wiedziałam, że jeśli powiem o jedno słowo za dużo to może mnie zabić.- Przyjmuję twoje przeprosiny, ale nie wybaczam.

Odwróciłam się na pięcie i biegiem ruszyłam do domu babci. Ledwo zamknęłam za sobą frontowe drzwi, osunęłam się na ziemie i płakałam. Tak chyba przez całą noc..